Το στυλ σου είναι το οπτικό σου elevator pitch.

Πριν μιλήσεις, έχεις ήδη μιλήσει.

Πριν μιλήσεις. Πριν εξηγήσεις τι κάνεις. Πριν καν πεις το όνομά σου. Έχεις ήδη επικοινωνήσει κάτι.

Το elevator pitch είναι αυτό που λες. Το στυλ σου είναι αυτό που δείχνεις. Και σε μια συνέντευξη, σε μια πρώτη συνάντηση με πελάτη ή σε μια παρουσίαση, αυτό που δείχνεις φτάνει πρώτο. Το ίδιο ισχύει και σε ένα online call: πριν ανοίξεις το μικρόφωνο, η κάμερα έχει ήδη μιλήσει για σένα.

Όταν τα δύο λένε την ίδια ιστορία.

Η δύναμη δεν βρίσκεται σε ένα «σωστό» ρούχο. Βρίσκεται στη συνέπεια. Όταν αυτό που λες και αυτό που δείχνεις λένε την ίδια ιστορία, η εικόνα σου αποκτά συνοχή, αυθεντικότητα και παρουσία.

Στο branding το βλέπω κάθε μέρα: ένα brand πείθει όταν το λογότυπο, τα χρώματα και τα λόγια του λένε το ίδιο πράγμα. Όταν συγκρούονται, κάτι «δεν κάθεται», ακόμα κι αν κανείς δεν μπορεί να πει τι. Με τους ανθρώπους ισχύει ακριβώς το ίδιο.

Οι άλλοι θυμούνται πώς τους έκανες να νιώσουν.

Οι περισσότεροι πιστεύουν ότι το προσωπικό στυλ αφορά την αισθητική. Εγώ πιστεύω ότι αφορά τη μνήμη. Οι άνθρωποι μπορεί να μη θυμούνται ακριβώς τι φορούσες. Θα θυμούνται όμως πώς τους έκανες να αισθανθούν με την παρουσία σου.

Σκέψου τη δική σου εμπειρία. Από μια συνέντευξη που έκανες ή μια συνάντηση που πήγες, τι θυμάσαι για τον άλλον; Σπάνια το ακριβές ρούχο. Σχεδόν πάντα την αίσθηση.

Γι’ αυτό, μετά από μια συνέντευξη, το ερώτημα δεν είναι αν φόρεσες το σωστό σακάκι. Είναι τι έμεινε στον άλλον όταν βγήκες από το δωμάτιο.

Πρώτα το τι θέλεις να πεις. Μετά το τι θα φορέσεις.

Πριν από το «τι να φορέσω;» υπάρχει το «τι θέλω να πω». Θέλεις να σε θυμούνται ως σίγουρη; Δημιουργική; Ζεστή και προσιτή; Αυστηρά επαγγελματική; Η απάντηση αλλάζει τις επιλογές σου περισσότερο από κάθε λίστα με κανόνες για το επαγγελματικό ντύσιμο.

Η περίσταση μετράει, φυσικά. Μια συνέντευξη σε τράπεζα και μια συνάντηση σε ένα δημιουργικό studio δεν ζητούν το ίδιο. Μέσα όμως σε κάθε πλαίσιο υπάρχει χώρος για εσένα. Αυτόν τον χώρο ψάχνουμε. Και η περίσταση δεν είναι μόνο το πού. Είναι και ο ρόλος σου εκεί: άλλο να πηγαίνεις να ζητήσεις μια δουλειά, άλλο να πηγαίνεις να παρουσιάσεις τη δική σου.

Μια μικρή άσκηση πριν από τη συνάντηση.

Γράψε σε μία πρόταση τι θέλεις να μείνει στον άλλον όταν τελειώσει η συνάντηση. Μετά στάσου μπροστά στον καθρέφτη με αυτό που σκοπεύεις να φορέσεις και ρώτα: το λέει αυτό; Αν η απάντηση είναι «περίπου», άλλαξε ένα πράγμα. Όχι όλο το outfit. Ένα.

Συχνά αρκεί μια λεπτομέρεια: ένα κόσμημα που σου μοιάζει, ένα χρώμα που σε ζωντανεύει, ένα σακάκι που φοράς σαν να είναι δικό σου και όχι δανεικό. Κοίτα τον καθρέφτη για να παρατηρήσεις, όχι για να κριθείς.

Το επαγγελματικό ντύσιμο δεν είναι στολή.

Συχνά, όταν ακούμε «επαγγελματικό ντύσιμο», φοράμε μια εκδοχή του εαυτού μας που δεν αναγνωρίζουμε. Νιώθουμε «φορεμένες», και αυτό μας παίρνει ενέργεια τη στιγμή που τη χρειαζόμαστε περισσότερο.

Το προσωπικό στυλ είναι η συνέπεια ανάμεσα σε αυτό που είσαι, την αύρα και την προσωπικότητά σου, και σε αυτό που επικοινωνείς, χωρίς να χρειάζεται να μιλήσεις. Από εκεί ξεκινά το προσωπικό σου brand. Και μετά έρχονται τα ρούχα. Όταν είσαι εσύ, δεν σκέφτεσαι το ρούχο. Σκέφτεσαι αυτό που ήρθες να πεις.

Identity first. Style after.

Πριν από μια σημαντική συνάντηση, ο πειρασμός είναι να τρέξεις να αγοράσεις κάτι καινούριο. Συνήθως δεν χρειάζεται. Χρειάζεται να ξέρεις ποια είσαι και τι θέλεις να μείνει στον άλλον, και μετά να διαλέξεις, συχνά από όσα ήδη έχεις, αυτό που το λέει πιο καθαρά. Κι αν κάτι καινούριο σε κάνει να νιώθεις άβολα, δεν είναι η μέρα να το δοκιμάσεις. Η σημαντική συνάντηση θέλει κάτι που ήδη ξέρεις ότι σε στηρίζει.

Γιατί δεν έχει σημασία μόνο να ξέρεις ποια είσαι. Έχει σημασία να φαίνεται κιόλας. Για τη λογική πίσω από όλο αυτό, δες τι μου έμαθε το branding για το προσωπικό στυλ.